පරිත්‍යාගයේ සඳ

තමා උදෙසා පෙරළා කිසිවක් අපේක්ෂා නොකොට සමාජය විෂයයෙහි කරනු ලබන දීමට පරිත්‍යාගය යැයි කියනු ලැබේ. “පරිත්‍යාග“ යන වචනය සැදෙන්නේ “සැමතින් - හාත්පසින්” යන අර්ථ දෙන “පරි” යන උපසර්ගය පූර්වයෙන් යෙදී, “අත්හැරීම” යන අර්ථයෙහි යෙදෙන “ත්‍යජ්” නම් ධාතුවෙනි.

ලෝකයට පරිත්‍යාගයේ පාඩම ඉගැන් වූ චරිත ගැන කීමේ දී ගෞතම බුදුන් වහන්සේ, යේසුස් වහන්සේ, මහමත් තුමා බඳු ශාස්තෘන් වහන්සේලා මෙන් ම මෑතකාලීන ලෝක සමාජයෙන් ද අපට විවිධ නිදසුන් සැපයිය හැකි ය. මේ ජීවමාන චරිත මෙන් ම සඳ ද ලොවට පරිත්‍යාගයේ පාඩම උගන්වන සෞන්දර්යාත්මක භෞතික වස්තුවකි. බුදුන් වහන්සේ, සිය ශ්‍රාවකයන් වහන්සේලාට වලාකුළින් මිදුණු සඳ ලෙස වන්නැයි දේශනා කෙළේ ද සඳෙහි ඇති ආලෝකය, සිසිලස මෙන් ම පරිත්‍යාගය හා බැඳුණු එහි සුවිසල් අරුත් සලකා බව පෙනේ.

සඳට භේද සීමා නැත. සඳ සිය ආලෝකය හා සිහිල ලබා දෙන්නේ තෝරා ගත් චරිත කිහිපයකට හෝ ගෙදරකට දෙකකට පමණක් නොවේ. සිය ආලෝකය විඳින ලෝකයෙන්, සඳ පෙරළා කිසිවක් අපේක්ෂා කරන්නේද නැත. මිනිසකුට හෝ ගැහැනියකට සඳක් සේ විය හැකි නම් ඒ ජීවිතය අර්ථවත් ය; සුන්දර ය; සුවදායක ය.

කුලරත්න බුලත්ගම කවියා වරෙක මෙසේ ලීවේ ය.

“සිතිවිලි ගලා යයි සඳරැස් පරිදි ලොවේ

එය එක තැනක එක ගෙදරක නතර නොවේ”

මෙය කියවද්දී අපගේ ජීවිත ආලෝකවත් කළ උත්තම චරිත කිහිපයක් ම සිහියට නැඟෙයි. ඒ අතුරිනුදු අපගේ ජීවන දැක්මෙහි පරිවර්තතීය වෙනසක් සිදු කළ, චරිත දෙකක් අපගේ සිහියට එයි. ඒ ආචාර්ය ඊ. ඩබ්ලිව්. අදිකාරම් තුමන් සහ සමන් සිත්තරා ය. මේ චරිත එක ගෙදරකට සීමා වූයේ නැත. පෞද්ගලික වූ ගෘහ බන්ධනයෙන් මිදුණු ඔවුහු අපමණ ජීවිත ආලෝකවත් කොට ලෝකයෙන් නික්ම ගියහ. ඒ චරිත ජීවිතයේ ඉතිරි දුර යාමට අපට මඟ පෙන්වන ප්‍රදීපස්තම්භ යි.

ආචාර්ය ඊ. ඩබ්ලිව්. අදිකාරම් ආලෝකය පිළිබඳ ව “මහවංසයක්”, “මහා භාරතයක්” ලියන්නට තරම් කරුණු තිබේ. එය වෙන ම කළ යුතු කාර්යයකි. කායික මරණය විසින්, කිසියම් දිනෙක අප නවතා දමන්නට පෙර, අනාගත පරපුර වෙනුවෙන් ඒ මෙහෙවර ඉටු කිරීම අපගේ අභිලාෂය යි.

“සිත්තර සිත්තමට” උල්පත වන්නේ සමන් සිත්තරා ය. රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් සාහිත්‍ය නමැති අපූර්ව චන්ද්‍රාලෝකය වෙත අප යොමු කළ පරිත්‍යාගයේ සඳ වූයේ සමන් ය. තාගෝර් සාහිත්‍ය අධ්‍යයනය යනු තමා ඉදිරියේ අපූර්ව සෞන්දර්යාත්මක ලෝකයක් අනාවරණය වීමක් ය යනු අපගේ වැටහීම යි. තාගෝර් සඳකි, ඇසුරු කළ කාටත් සමන් සිත්තරාත් සඳකි. තාගෝර් වරෙක මෙසේ ලීවේ ය.

“ඊඩඥ ර්ධධද ඩචඵ ඩඥප තඪඨඩබ,

චතත ධමඥප බඩඥ ඵඬර,

ඩඥප ඤචපඬ ඵනධබඵ

බධ ඩඥපඵඥට”

මෙබඳු චිත්තාවක් කවි සිතිවිල්ලකට උල්පත වෙයි.

“සිය කිරණ පතුරුවන මුළු මහත් කුසෙහි නුබ

දයාබර සඳ, දනිමි, අඳුරු තැන හිඳියි ඔබ

ලොවක් එළිවන අතර, ඔබගේ ම එළිය ලැබ

අපරිමිත සෙනෙහසින් පිරී යයි මහද ගැබ”

මුලින් සඳහන් කළ රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර්ගේ ප්‍රකාශය අන්තර්ගත වන්නේ ඔහුගේ “ඉබපචර ඕඪපඤඵ - නිදහස් කුරුල්ලෝ” නම් කෘතියේ ය.

පරිත්‍යාගශීලී මිනිසකුගේ ජීවිතයේ සුළු වශයෙන් පෙනෙන සිදුවීමක පවා විසල් අරුතක් තිබේ. සමන් සිත්තරා ලෝකයෙන් නික්ම ගියේ එවන් විසල් පාඩම් රැසක් ඔහු ඇසුරු කළ කාගේත් ජීවිතවලට එකතු කරමිනි. අද මෙහි සටහන් කෙරෙන්නේ එවන් එක් සිදුවීමක් ගැන ය.

මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉගෙන ගත් විශ්ව, “වැව“ නම් අගනා පොත ලියූ, ප්‍රවීණ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී උදුල බණ්ඩාර අවුසදහාමිගේ පුත්‍රයා ය.

සමන් සිත්තරාගේ සදාශ්‍රය ලැබීමට භාග්‍යවත් වූ උදුල, ඔහු සමඟ ජීවිතය සංස්කෘතිය හා බැඳුණු අපේ උරුමය ගැන නොයෙක් දේ කතා කෙළේ ය. සමන් පළුගස්දමන මහ විදුහලේ උගන්වන කාලයේ උදුල, පදිංචි ව සිටියේ, මින්නේරිය - රොටවැව ඔහුගේ මහගෙදර ය. “රොටවැව“ සමීපයේ පිහිටි මේ මහගෙදරට සමන් සිත්තරා ද ඉතා පි‍්‍රය කෙළේ ය. ඔහු එහි යන එන කාලයේ විශ්ව කුඩා දරුවෙකි.

දීර්ඝ කාලයකට පසුව විශ්ව මට මුණ ගැසෙන්නේ සිය තාත්තා, අම්මා සහ නංගී සමඟ 2010 වර්ෂයේ දී ය, ඒ මහනුවර මහ රෝහලේ සහකාර අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරී ලලිත් විජේසිංහ මිතුරාගේ නිවසේ දී ය. එදා අපි සමන් සිත්තරා ගැන නොයෙක් දේ කතා කෙළෙමු. ඔහුගේ ඇසුර ලද අප කාටත් ඔහු ගැන කතා කරන්නට බොහෝ දේ තිබේ. ඔහු අපට දුන් දේ ලෝකයට දීමේ වගකීම ද තිබේ.

එදා විශ්ව කී දෙයකට අපගේ සිත් තදින් ඇදී ගියේ ය. එකල කුඩා විශ්වට මුදල් ඉතිරි කිරීමේ කැටයක් තිබිණ. මේ, සමන් උදුල බණ්ඩාර මිතුරාගේ නිවෙසට ගොස් සිටි දිනයකි. සමන්, මිතුරාගේ නිවසින් පිටත් ව එන මොහොතේ, විශ්ව එදින තමාට ලැබුණු රුපියල් 05 කාසිය බිම වැටී එය සොයමින් හිඳ ඇත. එහෙත් එය සොයාගන්නට ඔහුට හැකි වී නැත. කනගාටුවෙන් සිටින කුඩා විශ්ව වෙත ආ සමන්, සිය සාක්කුවේ තිබු මාරු කාසි සියල්ල, දරුවා අත තබා රොටවැව සිට මින්නේරියට පයින් ම ගොස් තිබේ.

පරිත්‍යාගය පිළිබඳ වන සමන්ගේ ඒ පාඩම අද තරුණ විශ්වගේ ජීවිතයේ නොමැකෙන සටහනක් ව ඇත. ඒ, පරිත්‍යාගයේ සඳ නික්ම යන්නේ සිය ආලෝකය ලෝකයේ ඉතුරු කොට තබමින් බැවිනි.

“මලක් සේ ඔබ පියකරු යි
පර වුව ද සුවඳේ මතකය යි
සඳක් සේ ලොව එළි කරයි
බැස ගිය ද ආලෝකය රැඳෙයි
ගසක් සේ දුන් සෙවණ සිහි වී
ගසක් වන්නට මට සිතෙ යි
අනේ සොහොයුර ඉන්නවාටත්
වඩා වැඩියෙන් ඔබ දැනෙයි”

මහාචාර්ය සමන් චන්ද්‍ර රණසිංහ

Comments

Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.